Amadeus | 16 augustus 2024

1001 tranen voor het leed wat Amadeus is aangedaan. Nachtenlang heb ik hele gesprekken met hem gehad. Geknuffeld, gekust, gestreeld. Elke dag een strijd die wat beter leek te gaan, totdat hij op zijn hoogtepunt toch weer een terugval kreeg. Het is niet eerlijk om jou nog langer in ons midden te willen hebben. Het is niet eerlijk om jou langer te moeten laten strijden. Ik koester het moment samen in volle draf de mestkar te legen. Luid hinnekend liet je de rest horen dat je bestond. Als een trotse mama stond ik naast jou te genieten.
Jouw wapperende manen danste met je mee op jouw goede dagen. Ammie, echt mijn jongen dat deze dag ging komen had ik ver weggestopt, deze dag zou nooit mogen bestaan in jouw paardenleven. Een zwarte bladzijde die ergens in mijn ziel verkoold is. Boosheid en verdriet als een flinterdunne lijn naast elkaar. Als vlijmscherpe messteken voelt deze pijn. Hoe vaak zijn mijn handen over jouw schonkige lijf gegleden om elk stukje van jou in mij op te nemen. Niets wilde ik van jou missen.
Am, jouw stralende ogen als de bakjes kwamen, mijn ventje, deze herinnering, deze hou ik vast om deze pijn te overleven. Mijn tranen vloeide rijkelijk, ik dacht dat ik zou stikken in het verdriet. Mijn meiden hadden nog lekkers gehaald, met de smaken meloen, appel en wortels ben jij heengegaan. O mijn god waar moet ik jou plaatsen, in welk gedeelte van mijn hart. Ik mis je nu al…
Kusje op jouw oor, kusje op jouw oog, kusje op jouw snuit. Het was een eer om voor jou te mogen zorgen, het spijt mij wat de mens jou heeft aangedaan…
Hou van jou mijn mannetje…..

Laura