Amerigo | 22 april 2024

Om 12 uur waren de semihengsten nog gezien. Om 17.00 reden we langs deze kudde en Amerigo werd gemist. Zoeken in een gebied van 50 hectare. Met al onze meiden, berg op berg af. En daar trof Svenja, Amerigo als eerste aan. Op de meest mooie plek van het park. Het hoogste punt, vol met bloemen. Daar lag onze lieve Amerigo, als een paardenengel. Midden tussen de witte margrieten, paarse en roze bloemen. Een hartstilstand, ongelooflijk.
Voor Amerigo die zo goed ging de mooiste dood, al grazend naar het hiernamaals gaan, te midden van zijn vrienden. Geen sporen van pijn, alle bloemen om hem heen waren nog intact. Zachtjes in alle rust is onze Amerigo weggegleden Ons leeg achter latend. 27 jaar oud is onze kanjer Amerigo geworden.
Lieve lieve vriend, vanaf dag 1 toen ik je aantrof had ik met jou te doen. Alles maar dan ook alles gaan we eraan doen om jou het meest gelukkige paard te maken. Het heeft ons jaren gekost om jouw vertrouwen te geven in soortgenoten. Je vertrouwde ons, als het te spannend was haalden we je terug naar je eigen plek, zo bouwde we het langzaam op. Totdat je 24 uur in een grotere ruimte kon met vrienden.
Wat was jij gelukkig, de mooiste stap was lieve Amerigo, het natuurpark in. Dat was mijn droom. Na jaren in eenzaamheid, verwaarlozing geleefd te hebben, mocht ik jou het leven als een echt paard geven. En wat genoot jij, samen met Garboso en Kevin voeden jullie de jongere hengsten op. Je hoofd in het verse gras, spetteren in de meren. Op avontuur door het park. En weet je wat ik altijd zo lief vond, elke keer toch nog je knuffeltje komen halen. Wat ga ik die missen, jouw oortjes strak naar voren bij het horen van jouw naam, daar kwam je. Altijd. Vandaag niet… vandaag kwam je niet meer. Nooit meer.
Weet dat ik van jou zal blijven houden, want echt, wat gaan we jou missen. Zoveel houden van, zoveel. Gisteravond met Luun nog even bij je wezen kijken, de zon gleed langzaam achter de bergen en nam jouw ziel met zich mee. De bloemen sloten hun blaadjes, als afgesproken, tegelijk. De natuur had besloten, het was jouw tijd. Op de mooiste plek ben jij heengegaan, samen met een stukje van ons. Daar aan de andere kant zal de zon voor jou weer opkomen om jouw witte vacht te laten schijnen als een echte prins. Je bent niet alleen, Willow en Seccon zijn bij jou. Velen zullen op jouw liefde boven kunnen rekenen.

Tot ooit lieve lieve Amerigo…

Hou van jou…

Laura