Blanquita | 14 oktober 2017
Ons ezel ochtendalarm is niet meer.
Kon even niets. Wist niet meer wat te schrijven. Zaterdagavond om 18.15. Op was ze. 30 jaar. Haar beentjes deden zeer. Geen medicijn hielp.
Mijn herinneringen aan haar zijn zo intens. Blanqui kon niet tegen huilende mensen. Zij bood dan altijd haar steun. Blanquita was gek op mensen. In San Isodro waar wij eerst woonden, stond zij altijd in mijn kantoor. Als ik tot laat aan het werk was, klapte je mijn laptop dicht.
Jouw intens harde gebalk over het terrein als het bakjestijd was. Hoeveel mensen gaan jou niet missen. Je zelf verzonnen wandelingetjes van de stichting vandaan. Je oren. Je had je over Zazu ons babyezeltje omfermd als een echte oma. Samen hebben wij je allerlaatste bakje gegeven. Zazu en jij. Je bakje was je heilig.
Terwijl je slaapmiddel in begon te werken mocht je nog eenmaal je lievelingseten. Het hele team was bij je. Kelly je vaste verzorgster al 2 jaar, was samen met ons. Wat moet ik nog zeggen.
Bijna 5 jaar liep je altijd los op het terrein. Bijna 5 jaar was je bij mij. Jouw grote oren verraadde altijd waar je was. Hoeveel paardjes heb jij niet bij ons zien binnen komen. Hoeveel honden heb jij niet uitgelegd wat de rechten van een rustig genietende ezel zijn. Ik heb zoveel mooie en grappige herinneringen met jou. Zoveel. Die neem ik mee.
Lieve Blanqie, Mama Ezel en haar kleine ondeugende Zazu maken het goed. Ik probeer je een plekje te geven in mijn hart Het lukt niet. Ik had je nog zo nodig. Ik kan het nog niet geloven. Bijna 5 jaar. Je halstertje hangt al als herinnering in het huis. Samen met alle andere. Ik wil dat je weet dat ik van je hou. Een hele dikke kus op je grijze snuitje.
Kon even niets. Wist niet meer wat te schrijven. Zaterdagavond om 18.15. Op was ze. 30 jaar. Haar beentjes deden zeer. Geen medicijn hielp.
Mijn herinneringen aan haar zijn zo intens. Blanqui kon niet tegen huilende mensen. Zij bood dan altijd haar steun. Blanquita was gek op mensen. In San Isodro waar wij eerst woonden, stond zij altijd in mijn kantoor. Als ik tot laat aan het werk was, klapte je mijn laptop dicht.
Jouw intens harde gebalk over het terrein als het bakjestijd was. Hoeveel mensen gaan jou niet missen. Je zelf verzonnen wandelingetjes van de stichting vandaan. Je oren. Je had je over Zazu ons babyezeltje omfermd als een echte oma. Samen hebben wij je allerlaatste bakje gegeven. Zazu en jij. Je bakje was je heilig.
Terwijl je slaapmiddel in begon te werken mocht je nog eenmaal je lievelingseten. Het hele team was bij je. Kelly je vaste verzorgster al 2 jaar, was samen met ons. Wat moet ik nog zeggen.
Bijna 5 jaar liep je altijd los op het terrein. Bijna 5 jaar was je bij mij. Jouw grote oren verraadde altijd waar je was. Hoeveel paardjes heb jij niet bij ons zien binnen komen. Hoeveel honden heb jij niet uitgelegd wat de rechten van een rustig genietende ezel zijn. Ik heb zoveel mooie en grappige herinneringen met jou. Zoveel. Die neem ik mee.
Lieve Blanqie, Mama Ezel en haar kleine ondeugende Zazu maken het goed. Ik probeer je een plekje te geven in mijn hart Het lukt niet. Ik had je nog zo nodig. Ik kan het nog niet geloven. Bijna 5 jaar. Je halstertje hangt al als herinnering in het huis. Samen met alle andere. Ik wil dat je weet dat ik van je hou. Een hele dikke kus op je grijze snuitje.
Laura
