Bob | 24 oktober 2019
Onze eerste melding ergens in 2012. Een bekende dirigent raakte zijn baan kwijt, door de enorme crisis die Spanje overviel. 8 paarden in Nood. We hadden maar geld voor 6. Bob lieten we achter met pijn in ons hart. Bob zag er nog goed uit. De vrachtwagen reed weg. Bob werd hysterisch, luid hinnekend, gillend rende hij achter de vrachtwagen aan.
Ik brak, we deden een oproep en binnen een uur konden wij Bob en Dolce herenigen. Zo mooi, zo vol liefde. Nooit meer zijn ze uit elkaar geweest, zij aan zij. Het kwam wel eens voor in het natuurpark dat Bob, Dolce een klein beetje kwijt was, in de verte hoorde je hem helemaal in paniek zoeken al hinnekend. Vele keren hielpen wij hem mee zoeken, hij volgde ons op de voet.
Kom Bob we gaan je meissie zoeken, ga je mee. Dan keek hij je aan met die prachtige gember ogen. Zo blij met de hulp die hij dan kreeg. En als we Dolce dan vonden, vaak maar 50 of minder meter verderop. Ohhhh wat was hij blij. Zielsgelukkig, helemaal in love werd Dolce dan besnuffeld. Intens zij aan zij, ik laat je nooit meer alleen houding. Wat genoten wij van deze paardenliefde.
Tot vorige week, Bob ging zienderogen achteruit. Hij was tenslotte ook alweer ruim 25 jaar. Veearts erbij, zijn hart funcioneerde niet goed, hij viel af. Hij moest op stal, medicijnen en extra vitamines. Tot vanmorgen, Bob lag in zijn stal. Ojee. Foute boel. Meiden, Dolce moet erbij. Jaime gebeld.
Zijn laatste uren hebben we bij Bob gezeten. Geknuffeld, ons verleden doorgesproken. Hij werd zwakker en zwakker. En toen kwam Dolce, zijn meissie. Al zijn hele leven lang.
Gehuild hebben we. Zo mooi, Bob op de grond, zijn hoofd kon hij al niet meer omhoog krijgen. Een hinnek van Dolce en daar kwam Bob. Een hinnek die ik nooit meer vergeet. Een hinnek die nog de laatste groet wil doen. Vanuit zijn hoeven Met zijn laatste kracht wilde hij Dolce nog vertellen dat hij er nog was. Het was net alsof ze aan het praten waren. Ik wist niet meer wie ik moest troosten, Bob of Dolce. Vreselijk, mijn hart snee in tweeen.
Dolce heeft haar hooi gekregen zodat Bob haar kon horen eten. Ze was rustig met haar bijna 30 jaar wist zij wat er ging komen. Ook Bob werd rustiger. Jaime kwam. Yelis en Luun bleven bij hem, ik krulde mij om zijn hoofd heen. Ik pakte Luun haar hand en zo streelde we Bob samen met onze tranen naar de groene velden. Waar hij trouw op Dolce zou wachten.
Lieve Bob, Dolce zullen wij goed in de gaten houden. Jouw meissie gaat nu naar het Nicoland, waar wij haar extra in de gaten kunnen houden. Waar zij 3 keer per dag een bakje krijgt. Waar ze extra geknuffeld wordt.
Lieve Bob er was er maar een zoals jij. Zo trouw, zo verliefd, tot je laatste adem. Wat zullen we jou missen. Als ik vanavond naar de hemel kijk weet ik nu al welke ster jij bent. Die ene die zo mooi blinkt, die schittert en straalt. Een stralende Bob. Samen met al onze andere vrienden.
Bob, wil je ze vertellen dat er geen dag voorbij dat ik niet aan ze denk? Wil je ze vragen of zij hun krachten bundelen om op alle paarden te passen.
Bob, zo een korte naam, met zoveel betekenis. Je laatste snoepje, je laatste bakje.
Ik brak, we deden een oproep en binnen een uur konden wij Bob en Dolce herenigen. Zo mooi, zo vol liefde. Nooit meer zijn ze uit elkaar geweest, zij aan zij. Het kwam wel eens voor in het natuurpark dat Bob, Dolce een klein beetje kwijt was, in de verte hoorde je hem helemaal in paniek zoeken al hinnekend. Vele keren hielpen wij hem mee zoeken, hij volgde ons op de voet.
Kom Bob we gaan je meissie zoeken, ga je mee. Dan keek hij je aan met die prachtige gember ogen. Zo blij met de hulp die hij dan kreeg. En als we Dolce dan vonden, vaak maar 50 of minder meter verderop. Ohhhh wat was hij blij. Zielsgelukkig, helemaal in love werd Dolce dan besnuffeld. Intens zij aan zij, ik laat je nooit meer alleen houding. Wat genoten wij van deze paardenliefde.
Tot vorige week, Bob ging zienderogen achteruit. Hij was tenslotte ook alweer ruim 25 jaar. Veearts erbij, zijn hart funcioneerde niet goed, hij viel af. Hij moest op stal, medicijnen en extra vitamines. Tot vanmorgen, Bob lag in zijn stal. Ojee. Foute boel. Meiden, Dolce moet erbij. Jaime gebeld.
Zijn laatste uren hebben we bij Bob gezeten. Geknuffeld, ons verleden doorgesproken. Hij werd zwakker en zwakker. En toen kwam Dolce, zijn meissie. Al zijn hele leven lang.
Gehuild hebben we. Zo mooi, Bob op de grond, zijn hoofd kon hij al niet meer omhoog krijgen. Een hinnek van Dolce en daar kwam Bob. Een hinnek die ik nooit meer vergeet. Een hinnek die nog de laatste groet wil doen. Vanuit zijn hoeven Met zijn laatste kracht wilde hij Dolce nog vertellen dat hij er nog was. Het was net alsof ze aan het praten waren. Ik wist niet meer wie ik moest troosten, Bob of Dolce. Vreselijk, mijn hart snee in tweeen.
Dolce heeft haar hooi gekregen zodat Bob haar kon horen eten. Ze was rustig met haar bijna 30 jaar wist zij wat er ging komen. Ook Bob werd rustiger. Jaime kwam. Yelis en Luun bleven bij hem, ik krulde mij om zijn hoofd heen. Ik pakte Luun haar hand en zo streelde we Bob samen met onze tranen naar de groene velden. Waar hij trouw op Dolce zou wachten.
Lieve Bob, Dolce zullen wij goed in de gaten houden. Jouw meissie gaat nu naar het Nicoland, waar wij haar extra in de gaten kunnen houden. Waar zij 3 keer per dag een bakje krijgt. Waar ze extra geknuffeld wordt.
Lieve Bob er was er maar een zoals jij. Zo trouw, zo verliefd, tot je laatste adem. Wat zullen we jou missen. Als ik vanavond naar de hemel kijk weet ik nu al welke ster jij bent. Die ene die zo mooi blinkt, die schittert en straalt. Een stralende Bob. Samen met al onze andere vrienden.
Bob, wil je ze vertellen dat er geen dag voorbij dat ik niet aan ze denk? Wil je ze vragen of zij hun krachten bundelen om op alle paarden te passen.
Bob, zo een korte naam, met zoveel betekenis. Je laatste snoepje, je laatste bakje.
Laura
