Boudewijn | 15 mei 2026

Zo stond je nog voor mijn raam. Dat koppie voor het raam, dat zal ik nooit vergeten. Je ging ineens achteruit, zo hard. Alsof jouw lichaam op begon te raken van al het vechten. Je lever liet je steeds meer in de steek. Plotseling kwam daar de blindheid. Daardoor beschadigde je je ooglid. Geen kies meer in je mond. Zware Cushing.
En Chester… Jouw vriend, alsof hij precies wist dat jij hem nodig had. Samen om m’n huis, samen door het gras. Samen wachten op iets lekkers, hij week amper van je zijde.
Lieve Boudewijn weet hoe wij genoten van ieder moment om voor jou te mogen zorgen. Van de talloze bakjes, iedere twee uur opnieuw. En elke keer weer werd jij enthousiast, alsof het elke keer het mooiste was wat er bestond.
Mannetje, wat is het ondraaglijk moeilijk om jou los te laten. Volledig blind volgde je ons naar jouw laatste rustplek. Op onze stemmen, op vertrouwen, op liefde. Chester liep trouw voorop, alsof hij voelde dat hij afscheid moest nemen van zijn vriend. Hoeveel knuffels konden we jou nog meegeven. Nog een keer jouw neus tegen mij aan. Nog een keer proberen je niet los te laten. Je manen en staart werden gevlochten met kleine madeliefjes. Zo mooi, zo breekbaar. Alsof een engel werd klaargemaakt om deze wereld te verlaten. Nog een laatste bakje. Noeppies, brokken vol suiker.
Eindelijk hoefde niets meer streng te zijn. Eindelijk mocht alles gewoon liefde zijn. De tranen waren niet meer te stoppen. En precies op dat moment kroop Lola onder mijn arm. Stevig tegen mij aan. Alsof ze voelde hoeveel pijn er door mij heen ging. Alsof ze wist dat ze er even voor mij moest zijn. Mijn meiden en jongens om mij heen, een steunende arm. Verdriet dat door merg en been ging. We waren niet alleen… En toch voelde het alsof een stukje van mijn hart met jou mee verdween.
Lieve Boudewijn, wat was jij intens geliefd. Laatste kus op je neus.
Hou van jou lieve Boudewijn, tot ooit.

Laura