Cadans | 21 september 2017
Zes maanden geleden kwam hij bij ons binnen. Trots. Fier Met een hoge Gerard Joling hinnek. Het was niets. Een kippenborst. Ik hield direct van hem. Hij stal mijn hart.
En dan ineens een dikke opgezette buik. Zware gaskoliek, Veearts kwam. Met man en macht hebben we vier uur lang gevochten. Mijn vriend, mijn broertje en onze meiden. Met zn 20en hebben we hem letterlijk gedragen. Hij wankelde.
Kom op je kan het! Iedereen riep zijn ding naar hem. De veearts was verbaasd en trots hoe ons team vocht voor zijn leven. Ongeloofelijk. Respect.
Lopen lopen lopen. Hij vocht mee en hoe. Medicijnen. Hij ontgaste. Zweet.
Na 3 en half uur liet hij zich vallen. De meiden begonnen te huilen. Neeee… Is het afgelopen? Als een tijger sprong hij op en spoorde ons aan om door te gaan. Met zn alle vochten we met hem mee. Doodstil vochten we zijn strijd. Bang. De veearts riep mee.
Lau, kijk… Zijn buik en alles wat maar dik kon worden was 2 maal zijn gewicht. Lau, het wordt gevaarlijk nu. Neeeeee. Dit kan niet. Niet Cadans. Niet nu hij zo vecht. Hij is nog niet klaar.
Weer een keuze moeten maken. Ik voelde mijn knieen trillen. Mijn lichaam verdoofde. De wereld stond stil. Ik keek naar hem en nam een besluit.
Ik pakte hem vast. Danssie je hebt gewonnen man. Je hebt jezelf laten horen. Van eenzame opsluiting tot nu. De mensen zullen weten wie je was.
Het was nacht. Ik keek naar boven. Ik zag de sterren en liet je zien waar je heen ging. Ik vertelde je dat het mij speet. Ik fluisterde hoe veel ik van je hou en altijd van je zal houden. En niet alleen ik. Ook al je vaste verzorgsters.
Lieve lieve lieve Cadans. Een grote leegte in zo een korte tijd. Je hinnek zal ik in mijn gedachte blijven horen Je trotsheid en je fierheid zijn in mijn geheugen gegrifd. De liefde voor jou is vereeuwigd in mijn hart.
Jouw papas en mamas laat je met een enorme leegte achter
Hou van jou mijn mannetje. Je bent in al onze gedachten.
En dan ineens een dikke opgezette buik. Zware gaskoliek, Veearts kwam. Met man en macht hebben we vier uur lang gevochten. Mijn vriend, mijn broertje en onze meiden. Met zn 20en hebben we hem letterlijk gedragen. Hij wankelde.
Kom op je kan het! Iedereen riep zijn ding naar hem. De veearts was verbaasd en trots hoe ons team vocht voor zijn leven. Ongeloofelijk. Respect.
Lopen lopen lopen. Hij vocht mee en hoe. Medicijnen. Hij ontgaste. Zweet.
Na 3 en half uur liet hij zich vallen. De meiden begonnen te huilen. Neeee… Is het afgelopen? Als een tijger sprong hij op en spoorde ons aan om door te gaan. Met zn alle vochten we met hem mee. Doodstil vochten we zijn strijd. Bang. De veearts riep mee.
Lau, kijk… Zijn buik en alles wat maar dik kon worden was 2 maal zijn gewicht. Lau, het wordt gevaarlijk nu. Neeeeee. Dit kan niet. Niet Cadans. Niet nu hij zo vecht. Hij is nog niet klaar.
Weer een keuze moeten maken. Ik voelde mijn knieen trillen. Mijn lichaam verdoofde. De wereld stond stil. Ik keek naar hem en nam een besluit.
Ik pakte hem vast. Danssie je hebt gewonnen man. Je hebt jezelf laten horen. Van eenzame opsluiting tot nu. De mensen zullen weten wie je was.
Het was nacht. Ik keek naar boven. Ik zag de sterren en liet je zien waar je heen ging. Ik vertelde je dat het mij speet. Ik fluisterde hoe veel ik van je hou en altijd van je zal houden. En niet alleen ik. Ook al je vaste verzorgsters.
Lieve lieve lieve Cadans. Een grote leegte in zo een korte tijd. Je hinnek zal ik in mijn gedachte blijven horen Je trotsheid en je fierheid zijn in mijn geheugen gegrifd. De liefde voor jou is vereeuwigd in mijn hart.
Jouw papas en mamas laat je met een enorme leegte achter
Hou van jou mijn mannetje. Je bent in al onze gedachten.
Laura
