Challenger| 6 november 2016
10 Paarden. Karkassen. Wachtend op de dood. De slacht of hongersdood. 150 paarden op de wachtlijst voor de slacht. En jij. Stond daar met je vriendjes en vriendinnetjes. Geen eten. Niets. Geen uitweg. De enigste verlossing was de dood. Totdat wij getipt werden door Madeleine. Een oproep op facebook en jullie redding kwam nabij. 800 km waar wij zaten, daar stonden jullie. En zo ook jij Challenger of in onze mond Challie.
4 jaar heb je bij ons mogen zijn. 3 verhuizingen meegemaakt. Jouw laatste station was het natuurpark. Samen met je hartsvriendin Jingle. Je zou nooit herplaatst worden. Dat kon niet. Je was te nerveus, angstig en had zware o benen. Maar wat ben je knap. En zo lief. Je ogen en je paniek als Jingle uit je gezichtsveld was.
Eergisteren kon je niet meer lopen. Allebei je hakken op slot. Met flinke achterwaartse bewegingen kregen we dit weer goed. Je was anders Het was niet goed. Geen koliek, geen koorts, maar toch was er iets. Je ging achteruit. Lotte heeft over je gewaakt.
Veearts gebeld. Mijn vermoeden werd bevestigd. Ik rook al een amoniaclucht uit je neus. Daarna plaste je bloed, het werd erger en erger. Je was jezelf al aan het vergiftigen. Ohhh Challie je ogen straalde niet meer. Je had pijn. En wij leden met je mee. Ik moest een beslissing maken. Ik keek je aan.
Lieve Chal. Het is klaar deze strijd ga je verliezen. Geen sondes, geen infuus, niets. Dit wilde ik niet voor jou. Jouw ogen vertelde mij hetzelfde. Het was goed zo. Zo een prachtpaardje en zo trots. Zo moest je ook gaan. Jingle jou dinnetje werd erbij gehaald. Samen in de stal. Zij keek je aan met zulke grote verbaasde ogen. Ze snapte het niet.
De naald werd ingebracht. Stevig hielden we je vast. Ik bleef je in je ogen kijken. Het hele team was bij je. Samen met Jingle. Je was niet alleen. Ga mijn jongen. Ga. Ga waar geen pijn meer is.
Ohhh het doet zeer. In een flits zie ik je staan 4 jaar geleden. Nog een flits, je vrijheid in het natuurpark. Maar de flits die ik nu zie op mijn netvlies blijft branden. De rest vervaagd. Ik zie jou. Jingle, Het team, Lotte.
De eerste druppels vloeistof vloeien jouw lijfje in. Bizar dat dit jou hart doet stoppen. Nog even een laatse blik op jouw. Nog even wat zeggen. Mijn keel zit dicht. Snel komen de woorden over mijn lippen. Uit angst dat je ze niet meer zou horen. “Ik hou van jou”.
Goeie reis.
Boven staan genoeg van mijn grote kanjers al op je te wachten. Wil je zeggen dat ik van ze hou. Met een plof val je neer. Dag lieverd. We zullen goed op Jingle passen. Dag kanjer. Kusje op je neus. Kusje op je oog.
Dank je wel lieverd dat je er altijd was. Dank je wel voor je liefde.
4 jaar heb je bij ons mogen zijn. 3 verhuizingen meegemaakt. Jouw laatste station was het natuurpark. Samen met je hartsvriendin Jingle. Je zou nooit herplaatst worden. Dat kon niet. Je was te nerveus, angstig en had zware o benen. Maar wat ben je knap. En zo lief. Je ogen en je paniek als Jingle uit je gezichtsveld was.
Eergisteren kon je niet meer lopen. Allebei je hakken op slot. Met flinke achterwaartse bewegingen kregen we dit weer goed. Je was anders Het was niet goed. Geen koliek, geen koorts, maar toch was er iets. Je ging achteruit. Lotte heeft over je gewaakt.
Veearts gebeld. Mijn vermoeden werd bevestigd. Ik rook al een amoniaclucht uit je neus. Daarna plaste je bloed, het werd erger en erger. Je was jezelf al aan het vergiftigen. Ohhh Challie je ogen straalde niet meer. Je had pijn. En wij leden met je mee. Ik moest een beslissing maken. Ik keek je aan.
Lieve Chal. Het is klaar deze strijd ga je verliezen. Geen sondes, geen infuus, niets. Dit wilde ik niet voor jou. Jouw ogen vertelde mij hetzelfde. Het was goed zo. Zo een prachtpaardje en zo trots. Zo moest je ook gaan. Jingle jou dinnetje werd erbij gehaald. Samen in de stal. Zij keek je aan met zulke grote verbaasde ogen. Ze snapte het niet.
De naald werd ingebracht. Stevig hielden we je vast. Ik bleef je in je ogen kijken. Het hele team was bij je. Samen met Jingle. Je was niet alleen. Ga mijn jongen. Ga. Ga waar geen pijn meer is.
Ohhh het doet zeer. In een flits zie ik je staan 4 jaar geleden. Nog een flits, je vrijheid in het natuurpark. Maar de flits die ik nu zie op mijn netvlies blijft branden. De rest vervaagd. Ik zie jou. Jingle, Het team, Lotte.
De eerste druppels vloeistof vloeien jouw lijfje in. Bizar dat dit jou hart doet stoppen. Nog even een laatse blik op jouw. Nog even wat zeggen. Mijn keel zit dicht. Snel komen de woorden over mijn lippen. Uit angst dat je ze niet meer zou horen. “Ik hou van jou”.
Goeie reis.
Boven staan genoeg van mijn grote kanjers al op je te wachten. Wil je zeggen dat ik van ze hou. Met een plof val je neer. Dag lieverd. We zullen goed op Jingle passen. Dag kanjer. Kusje op je neus. Kusje op je oog.
Dank je wel lieverd dat je er altijd was. Dank je wel voor je liefde.
Laura
