Chester
Half maart 2026 krijgen we een melding binnen over een paard waarvan de manenkam voor 20% totaan het bot is weggevreten door ontstekingen. Je hebt er dan een voorstelling bij maar als je het ziet is het nog erger dan je je kan voorstellen. De wond was drie jaar eerder ontstaan door een paardenbeet en de pus kwam op diverse plekken nog steeds naar buiten en de maden zaten er nog in. Tot onze grote schok zien we zelfs de sporen van een zadel op zijn rug. Een intensief traject van antibiotica, pijnstillers, ontstekingsremmers en een booster voor zijn immuunsysteem volgt.
Nu – 20 juli 2026
In het oude Nicoland voelt Chester zich helemaal thuis samen zijn vriendin Noir. Hij heeft wel dagelijks extra zorg nodig, omdat zijn wond iedere dag behandeld moet worden, maar hij begint die dagelijkse behandeling inmiddels een beetje zat te worden. Zodra hij ons het land in ziet komen, loopt hij gewoon de andere kant op. Gelukkig kennen we Chester inmiddels maar al te goed en met een paar lekkere snoepjes weten we hem altijd weer te overtuigen om braaf met ons mee te lopen en netjes stil te staan terwijl we zijn wond verzorgen. Als Chester weer terug in het land staat, nemen we altijd nog even de tijd om te knuffelen en dan legt hij zijn hoofd zachtjes tegen je aan. Chester is zo’n ongelooflijk lief en dankbaar paard.
