Coos | 16 januari 2023

Daar ging hij. Samen met meerdere harten die zoveel van hem hielden.
Luun hield hem stevig vast, het wit van haar knokkels waren te zien. Haar tranen rolde in vloedlijnen over haar gezicht. Ik wilde haar vastpakken om te zeggen… het komt goed… deze woorden waren zinloos. Het kwam niet meer goed. Ze heeft alles gedaan om hem te helpen.
Woorden zijn niet nodig, alleen er zijn, een arm, een knuffel. Het begrijpen. Langzaam viel hij in een eeuwige slaap waar hij vele van onze kanjers gaat weerzien. Soms zou ik met ze mee willen, om ze te omhelzen, te vertellen hoeveel ik ze nog zo mis.
Lieve Coos, echt jongen, je laat heel wat verdrietige mensen achter en een echte vriend. Federico, eindelijk mocht ook hij bij je. Je breekt opnieuw in duizenden stukken. Hij begreep het niet, je hoorde hem schreeuwen, hij tilde je op aan je oor. Met zijn mond tegen jouw mond. Hij schopte je, je moest opstaan. Je was toch zijn vriend, je was er altijd. Nog een keer je hele oor in zijn mond. Overal moest hij je besnuffelen.
Freddy, jongen, het komt goed. Schoffelend liep hij op ons af. Om vervolgens terug te gaan. David bleef ons op de achtergrond in de gaten houden. De pijn, het verdriet, de leegte…

Laura