Daisy | 24 augustus 2022

Soms kan het leven oneerlijk zijn. Wat had ik haar graag een echt paardenleven gegeven. Alles hebben we uit de kast gehaald, 7 maanden lang. Het ging niet meer, de dagen die zo goed gingen werden nu slechter.
Lieve lieve Dais, ik heb vanavond en gisternacht met jouw alleen mogen zijn om al het verdriet en de pijn eruit te janken, verscheurd, de oneerlijkheid.. Hoeveel liefde iedereen en ik voor jou voelden. Nog 1 laatste bakje samen met jouw hartsvriend Amerigo, een klophengst, wat waren jullie verliefd samen.
Daar ging je meis. Nog 1 laatste hou van jou. En plots hinnekte je, vol leven, vol overgave. Tranen sprongen in onze ogen. Je kreeg heel in de verte antwoordt vanuit Nicoland. Diego, hoorde wij van de meiden. Alsof je aan het praten was. De zon ging onder, je hinnek werd zwakker.
Blossom snapte er niets van. Verslagen zat zij als een zielig pupje te kijken naar jouw lichamelijke omhulsel. Met haar hoofdje gebogen en meest trieste puppenblik. Ach arme, samen met de honden speelde zij altijd in het zand bij Daisy. Blossom verliet haar post om zich tegen het enorme lichaam van onze Dais te vleien.
Daisy lieve meid, kusje op je snuit. Hou van jou lieve dappere meid. Voor alle papas en mamas, heel veel sterkte, we hadden het haar zo gegund.

Laura