Duquesa | 27 september 2026

Je was weer helemaal onze Duquesa. Je barstte van de energie, had je praatjes terug, stampte ongeduldig met je been voor snoepjes. Je oog ging vooruit, je kwam aan en je longontsteking was onder controle. Nog een dag medicijnen, lieve meid. Na die verschrikkelijke dag waarop je bijna verdronk in de bagger, hadden we met ons hele team voor je gevochten. En jij vocht zo hard met ons mee. In de ochtend verzorgden we je oog en gaven we je je laatste dag medicijnen. Jouw dag was net als alle andere dagen. Totdat een van de meiden in de middag hooi kwam brengen en zag dat je ineens door je benen willen zakken. We hebben later de camerabeelden van de hele dag teruggekeken, op zoek naar iets wat we gemist hadden. Maar er was niets. Je kreeg koliek en wat voor een.
Eerst leek de pijn af te nemen en kwam je weer bij. Maar om kwart voor acht ging het verschrikkelijk mis. Je buik zette hard op, je slijmvliezen werden wit en je raakte in shock. Onze dierenarts kwam direct. Het was een dunne darmkoliek met gasophoping en een darmkanteling. Zelfs de pijnstillers hielpen niet meer. Het ging ineens zo snel. Zo afschuwelijk snel. Binnen een paar uur waren we je kwijt. Er was niets meer aan te doen en moesten we je laten gaan. Ons hele team was aangeslagen, verdrietig en kapot. De tranen liepen over onze wangen en ze vloeien nog steeds. Die machteloosheid doet zo ontzettend pijn. Lieve Duquesa, wat heb jij gevochten. Wat gunden we je dit leven. Je was er bijna. Het spijt me zo, lief meisje. We hebben alles gedaan wat we konden, maar we konden je niet bij ons houden. Ik hou van je, voor altijd in mijn hart, ik zal je nooit vergeten. Nog een kusje op je neusje.

Laura