Eclipse | 16 december 2018
Mijn verjaardag. Mijn cadeau was samen zijn met Eclipse, een 28 jarige volbloed Arabier hengst. Onze vriend. Zijn vriendin Pebbles waar hij altijd samen mee at. Eclipse brulde vanuit zijn stal als er knappe dames voorbij liepen. Voor de rest wist hij niet zo goed wat hij met deze dames moest. Zo lief. Eclipse wass een allemans vriend. Bloednieuwsgierig keek hij altijd uit het kleine raampje aan de achterkant van zijn stal. Aan allebei de kanten van zijn stal hield hij de Spaanse schonen in de gaten. In de zomer gaf zijn vacht een koperen gloed. Zijn fijne edele hoofdje. Zijn fiere Arabieren lijf soms getekend door zijn schildklier probleem.
De tranen stromen over mijn wangen. Mijn keel zit dicht. Ik weet niet wat ik moet zeggen.
Om 10:00 een telefoontje van Kayleigh.
“Lau, Eclips ligt.”
Ik zag jou ooit zo trots en nu lag jij daar. Uit het niets. Je hart klopte nog maar heel zachtjes. Je was op. Niets heb je laten merken. Ineens was je klaar.
Ik kroop tegen je aan. Naast je hoofdje. Op je lichaam. Over je hoofd. Ik wilde je voelen met heel mijn lijf. Ik wilde je ademhaling op mijn gezicht. Je oren je benen. Alles heb ik geaaid en geknuffeld. Stuk, kapot.
Luna gebeld Samen hand in hand op jouw hoofd. De meiden. Gesnik. 4 poezen probeerden ons te troosten. Op jou nog warme lichaam vonden zij alle vier een fijn plekje. Pebbles was bang en wilde niet bij je zijn. Ik liep van je weg. Paarden op het land voeren terwijl de felicitaties binnen stroomden. Ik wilde dat als ik terug kwam van het voeren, dat alles een nare droom was. Ik kwam terug waar ik je achtergelaten had. Je lag nog steeds. Met de meiden om je heen. Luun bij je hoofd. David wist niet meer wat hij tegen mij moest zeggen. Pakte mij vast. Ik brak.
Mijn hengstenvriend. Veearts kwam. Ik hield vast. Vertelde je duizendmaal met mijn verstand, ga maar lieverd, maar mijn hart schreeuwde, neeeeeee nog niet. Je warme adem voelde als een liefdesdeken De vloeistof naar het hiernamaals deed direct jou mooie leven stoppen. Je was weg. In een seconde.
Nooit meer jouw gebrul over het terrein. Ik ben zo bang dat ik jou later niet meer goed kan herinneren. Gelukkig heb ik een stukje van je staart. Gelukkig heb ik van jou mogen genieten, bijna drie en half jaar. Weet dat je een stuk van mijn hart hebt meegenomen. Weet dat ik naar boven kijk en jou zie stralen als een van de mooiste sterren. Samen met al onze andere.
Clips, als je boven bent wil je vertellen hoeveel ik ze allemaal mis en nog steeds van ze hou? Wil je vragen om mij kracht te geven om nog meer te betekenen voor alle paarden die ons nog zo nodig hebben. Ik heb het gevoel als ik nu stop met schrijven dat het klaar is. Dank je wel dat je op mij gewacht heb.
Dag mijn jongen. Dag lieverd. Dag kanjer Wat zullen we jou missen.
De tranen stromen over mijn wangen. Mijn keel zit dicht. Ik weet niet wat ik moet zeggen.
Om 10:00 een telefoontje van Kayleigh.
“Lau, Eclips ligt.”
Ik zag jou ooit zo trots en nu lag jij daar. Uit het niets. Je hart klopte nog maar heel zachtjes. Je was op. Niets heb je laten merken. Ineens was je klaar.
Ik kroop tegen je aan. Naast je hoofdje. Op je lichaam. Over je hoofd. Ik wilde je voelen met heel mijn lijf. Ik wilde je ademhaling op mijn gezicht. Je oren je benen. Alles heb ik geaaid en geknuffeld. Stuk, kapot.
Luna gebeld Samen hand in hand op jouw hoofd. De meiden. Gesnik. 4 poezen probeerden ons te troosten. Op jou nog warme lichaam vonden zij alle vier een fijn plekje. Pebbles was bang en wilde niet bij je zijn. Ik liep van je weg. Paarden op het land voeren terwijl de felicitaties binnen stroomden. Ik wilde dat als ik terug kwam van het voeren, dat alles een nare droom was. Ik kwam terug waar ik je achtergelaten had. Je lag nog steeds. Met de meiden om je heen. Luun bij je hoofd. David wist niet meer wat hij tegen mij moest zeggen. Pakte mij vast. Ik brak.
Mijn hengstenvriend. Veearts kwam. Ik hield vast. Vertelde je duizendmaal met mijn verstand, ga maar lieverd, maar mijn hart schreeuwde, neeeeeee nog niet. Je warme adem voelde als een liefdesdeken De vloeistof naar het hiernamaals deed direct jou mooie leven stoppen. Je was weg. In een seconde.
Nooit meer jouw gebrul over het terrein. Ik ben zo bang dat ik jou later niet meer goed kan herinneren. Gelukkig heb ik een stukje van je staart. Gelukkig heb ik van jou mogen genieten, bijna drie en half jaar. Weet dat je een stuk van mijn hart hebt meegenomen. Weet dat ik naar boven kijk en jou zie stralen als een van de mooiste sterren. Samen met al onze andere.
Clips, als je boven bent wil je vertellen hoeveel ik ze allemaal mis en nog steeds van ze hou? Wil je vragen om mij kracht te geven om nog meer te betekenen voor alle paarden die ons nog zo nodig hebben. Ik heb het gevoel als ik nu stop met schrijven dat het klaar is. Dank je wel dat je op mij gewacht heb.
Dag mijn jongen. Dag lieverd. Dag kanjer Wat zullen we jou missen.
Laura
