Elsa | 24 november 2020
Jouw leven was gedoemd door de mens. Werken moest je. Zo hard, totdat Montse je zag en dit rapporteerde aan ons. Zwoegen voor een kar, je benen waren stuk gewerkt. Jouw lichaam was letterlijk stuk. Zo een brandende woede voelde ik. Als een vuur wat oplaait. Zo kwaad op de mens. Ik hoop dat wij een klein beetje jouw paardenleven wat vreugde hebben mogen geven.
Lieve Elsa, jouw laatste uurtjes waren zo zwaar. Jouw lieve ogen, je hinnek bij elke voerbeurt. Hoe dol was je daar op, rondscharrelen samen met Olaf. Later kreeg je je eigen plek. Een dubbel bed, en wat voor bed, je verdween er helemaal in.
Je eigen uitloopstal, ik noemde het je tuintje. Elke dag was ik bij je te vinden, gewoon op de grond naast je, de gekste en hilarische gesprekken heb ik met jou gehad.
Je pijn werd erger, zo dapper en sterk jij ook was, dit zou paardonwaardig zijn.
Hoe ga ik dit doen, je laatste rustplek vlakbij jouw veilige haven. Met iedereen om je heen die van jou houdt. Jouw laatste bakje, jouw laatste worteltje. Zo voel je het prikje niet.
Ik twijfel, doe ik er wel goed aan. Mn hart splijt in tweeën. Kan ik nog terug? Ik wil deze beslissingen niet meer maken. Ik kijk naar je kromme beentjes. Je hupst van het ene been op het andere. Weer woede, klotemensen. Wat heb jij een verrot leven gehad. Dit verdiende jij niet, je bent zo lief, alleen maar lief. Alles hebben we er aan gedaan, alles.
Jaime komt, ik voel zijn steunende blik. Je hoofd letterlijk in jouw bakje. Nietsvermoedend. Het lijkt heel even of mijn gevoel, verstand deze wereld verlaat. Alsof iemand anders het van mij overneemt. Nog een blik in jouw ogen. Je ziet mij niet, alleen maar oog voor je bakje. Het eten gaat langzamer, totdat je door je benen zakt, bijna als een ballerina, zo beheerst en rustig. Plof…
Ik breek, samen met mij meerdere, ik hoor gesnik, ik hoor gehuil. Want lieve Elsa wat houden wij van jou. Zielsveel, tweeenhalf maand was jij onze prinses. Verscheurd van de pijn, verscheurd van verdriet. Dag mijn allerliefste meisje, dag lieverd.
Gerralientje huilde om jou, ze kon niet begrijpen dat jij weg was. Nogmaals met Ger naar jouw toe, in alle rust heeft ze aan je gesnuffeld. Dan ga je toch helemaal stuk. Dit breekt je toch als mens. Nu eindelijk is ze rustig. Lieve Elsa wat zal jij gemist worden. Allerlaatste kus. Hou van jou dappere prinses.
Lieve Elsa, jouw laatste uurtjes waren zo zwaar. Jouw lieve ogen, je hinnek bij elke voerbeurt. Hoe dol was je daar op, rondscharrelen samen met Olaf. Later kreeg je je eigen plek. Een dubbel bed, en wat voor bed, je verdween er helemaal in.
Je eigen uitloopstal, ik noemde het je tuintje. Elke dag was ik bij je te vinden, gewoon op de grond naast je, de gekste en hilarische gesprekken heb ik met jou gehad.
Je pijn werd erger, zo dapper en sterk jij ook was, dit zou paardonwaardig zijn.
Hoe ga ik dit doen, je laatste rustplek vlakbij jouw veilige haven. Met iedereen om je heen die van jou houdt. Jouw laatste bakje, jouw laatste worteltje. Zo voel je het prikje niet.
Ik twijfel, doe ik er wel goed aan. Mn hart splijt in tweeën. Kan ik nog terug? Ik wil deze beslissingen niet meer maken. Ik kijk naar je kromme beentjes. Je hupst van het ene been op het andere. Weer woede, klotemensen. Wat heb jij een verrot leven gehad. Dit verdiende jij niet, je bent zo lief, alleen maar lief. Alles hebben we er aan gedaan, alles.
Jaime komt, ik voel zijn steunende blik. Je hoofd letterlijk in jouw bakje. Nietsvermoedend. Het lijkt heel even of mijn gevoel, verstand deze wereld verlaat. Alsof iemand anders het van mij overneemt. Nog een blik in jouw ogen. Je ziet mij niet, alleen maar oog voor je bakje. Het eten gaat langzamer, totdat je door je benen zakt, bijna als een ballerina, zo beheerst en rustig. Plof…
Ik breek, samen met mij meerdere, ik hoor gesnik, ik hoor gehuil. Want lieve Elsa wat houden wij van jou. Zielsveel, tweeenhalf maand was jij onze prinses. Verscheurd van de pijn, verscheurd van verdriet. Dag mijn allerliefste meisje, dag lieverd.
Gerralientje huilde om jou, ze kon niet begrijpen dat jij weg was. Nogmaals met Ger naar jouw toe, in alle rust heeft ze aan je gesnuffeld. Dan ga je toch helemaal stuk. Dit breekt je toch als mens. Nu eindelijk is ze rustig. Lieve Elsa wat zal jij gemist worden. Allerlaatste kus. Hou van jou dappere prinses.
Laura
