Floortje | 17 juni 2025
Niemand die jou zag, de autos raasden voorbij, voor oud vuil, vastgebonden, zonder water en eten. Jouw ogen en orenspel raakten ons diep. Mee naar huis, lieve Floor, jouw thuis was los bij ons op het terrein.
Hier kwam je ons altijd soms bescheiden om snoeppies of iets anders lekkers vragen. Jouw lijf werd steeds zwakker, met alles werd je geholpen. Opstaan, therapie 2x per dag. At Floortje haar bakje niet met smaak, dan kreeg zij er een die zij wel lekker vond. Elke dag was het weer een verassing welke smaak je vandaag wilde. Maakte niets uit Floor, je werd op jouw wenken bediend. Dekentje op, dekentje af, met zn allen jou weer optillen om vervolgens ons als jouw onderdanen achter te laten.
Gisteren was jouw laatste Floor-dag, alsof wij nog een keer van jouw joligheid mochten genieten. Zo raar, jouw lijfje was al zo op en toch gaf jij een typische Floor aan ons en in het speciaal aan Luna cadeau.
Tot vanmorgen jij instortte, wij dachten optillen en daar zou je weer gaan… Dat deed je ook alleen nu moesten we jouw blijven ondersteunen. Je liet ons duidelijk zien dat jij naar stal wilde. Met lange pauzes van rust, voerde we jouw laatste wens uit.
In stal aangekomen, waar wij ons angstige voorgevoel kwam, plofte jij neer in een dik pak stro, wat nog even snel in orde was gemaakt, het dikste bed was niet goed genoeg. Het leven was klaar voor jou, jij besloot. Steeds hief je jouw hoofdje op. Ohhh meis mijn hart brak, of we er wel allemaal waren. Huilend, knuffelend vertelde we jou dat het goed was, ga maar meisje… Strelend over haar ooglid, haar wimpers, voelde ik mijn tranen over haar heen vallen. Zij neemt mijn en ons houden van met zich mee, haar laatste noeppie uit het hier neemt zij mee met haar laatste reis. De zwaluwen vliegen langs als een laatste groet, het gekwetter wordt zachter en zachter.
Dag lief muildieren meisje, gods wat zul jij gemist worden, nooit meer noeppies. Wat een pijn.
Lieve papas en mamas dank jullie wel dat jullie Floortje nog heel even anderhalf jaar haar als een echte prinses hebben laten voelen.
Hier kwam je ons altijd soms bescheiden om snoeppies of iets anders lekkers vragen. Jouw lijf werd steeds zwakker, met alles werd je geholpen. Opstaan, therapie 2x per dag. At Floortje haar bakje niet met smaak, dan kreeg zij er een die zij wel lekker vond. Elke dag was het weer een verassing welke smaak je vandaag wilde. Maakte niets uit Floor, je werd op jouw wenken bediend. Dekentje op, dekentje af, met zn allen jou weer optillen om vervolgens ons als jouw onderdanen achter te laten.
Gisteren was jouw laatste Floor-dag, alsof wij nog een keer van jouw joligheid mochten genieten. Zo raar, jouw lijfje was al zo op en toch gaf jij een typische Floor aan ons en in het speciaal aan Luna cadeau.
Tot vanmorgen jij instortte, wij dachten optillen en daar zou je weer gaan… Dat deed je ook alleen nu moesten we jouw blijven ondersteunen. Je liet ons duidelijk zien dat jij naar stal wilde. Met lange pauzes van rust, voerde we jouw laatste wens uit.
In stal aangekomen, waar wij ons angstige voorgevoel kwam, plofte jij neer in een dik pak stro, wat nog even snel in orde was gemaakt, het dikste bed was niet goed genoeg. Het leven was klaar voor jou, jij besloot. Steeds hief je jouw hoofdje op. Ohhh meis mijn hart brak, of we er wel allemaal waren. Huilend, knuffelend vertelde we jou dat het goed was, ga maar meisje… Strelend over haar ooglid, haar wimpers, voelde ik mijn tranen over haar heen vallen. Zij neemt mijn en ons houden van met zich mee, haar laatste noeppie uit het hier neemt zij mee met haar laatste reis. De zwaluwen vliegen langs als een laatste groet, het gekwetter wordt zachter en zachter.
Dag lief muildieren meisje, gods wat zul jij gemist worden, nooit meer noeppies. Wat een pijn.
Lieve papas en mamas dank jullie wel dat jullie Floortje nog heel even anderhalf jaar haar als een echte prinses hebben laten voelen.
Laura