Harvey | 28 juli 2026

We wisten dat we verliefd op je zouden worden. We wisten alleen niet dat we je zo snel weer moesten laten gaan. Harvey, vanaf het eerste moment kroop je recht ons hart in. We vielen als een blok voor je lieve koppie. We wilden je alles geven. Alles op alles zetten om jou een toekomst te geven. Onze veearts had nog een klein sprankje hoop en daar hebben we ons met z’n allen aan vastgehouden.
De eerste dagen leek de pijnstilling aan te slaan. Waarschijnlijk omdat je lichaam deze medicatie nog niet gewend was. Heel voorzichtig durfden we weer een beetje te hopen. Maar vandaag zagen we het verdriet weer terug in je ogen. De pijn kwam terug en daarmee onze pijn, voor jou. Onze veearts heeft je uitgebreid onderzocht. Samen hebben we alles besproken. Echt alles, iedere mogelijkheid, iedere behandeling en iedere kans. De conclusie was hartverscheurend, we braken terwijl je naast ons stond. Je leed aan een ernstige, genetisch afwijking van je wervelkolom. De vergroeiingen zouden alleen maar verder toenemen. Genezing was niet mogelijk. Alsof dat nog niet verdrietig genoeg was, mocht je absoluut niet aankomen, omdat iedere kilo extra je lichaam nog zwaarder zou belasten en je nóg meer pijn zou geven. Terwijl je al zo mager was. Wat wilden we je juist zien genieten. Jou zien aansterken. Jou eindelijk zorgeloos zien eten de zon op je hoofd zien voelen en je manen zien wapperen terwijl je vrij door ons natuurpark zou lopen. We wilden je zo graag helpen. We gunden je de wereld. Een leven zonder pijn, een leven waarin je eindelijk gewoon paard mocht zijn. Maar hoe graag we dat ook wilden, we konden je geen waardig paardenleven geven. Alleen een toekomst met steeds meer pijn.
Ons hele team heeft gehuild, gesnikt, kapot van verdriet. Samen met onze veearts hebben we deze beslissing genomen, met een hart dat in duizend stukjes brak. Terwijl je langzaam uit ons weggleed, speelde een zacht briesje met je manen. Op dat moment kwam het keihard binnen. Je manen zouden nooit meer wapperen terwijl je vrij zou zijn. Dat ene beeld zullen we nooit meer vergeten.
Lieve Harvey, het spijt ons zo. We hadden je zo graag een ander leven gegeven, een leven vol vrijheid, rust en geluk. Ren nu maar, lieve jongen. Nooit meer pijn, vrij, zoals je altijd had moeten kunnen zijn.

Laura