June | 3 juni 2025

Natuurlijk wisten we dat onze June niet het eeuwige leven zou hebben. Natuurlijk wisten we met haar melanomen dat elke maand een cadeau zou zijn. Totdat deze laatste maand haar uitwendige melanoom steeds meer en meer werd. Niets konden we doen, deze was verbonden tot aan binnen in haar.

June heeft na haar zware verwaarlozing toch nog het leven mogen proeven hoe het is om een echt paardenkind te mogen zijn. Met haar hartsvriendinnen, Delilah en May. June bleef altijd op haar hoede voor de mens, als je haar voorzichtig benaderde en stap voor stap liet zien wat je van haar verwachte mochten we alles van haar. June haar intens warme lieve herkennings blik, haar prachtige lange, mooie witte wimpers. Haar ogen waar je in meegenomen werd naar haar wereld.

Met de smaken van haar laatste muesli, de zonnenstralen van de maand juni, nam zij afscheid niet alleen van haar maand, maar van ons allemaal. Een laatste snik, een traan, een aai, een kus een laatste goeie reis, een hou van jou. Zo gleed haar nieuwe paardenleven langzaam uit haar weg.

Delilah en de andere kuddes namen elk afscheid op hun eigen manier. Sommige paarden mochten geen afscheid nemen van Delilah, haar oren sterk dreigend gaf zij een duidelijke waarschuwing. June werd nog steeds beschermd. Federico is altijd heel emotioneel en Olaf kon het niet begrijpen. Net als wij, mensen. Door het gedrag van onze paarden het rouwproces voel ik mij zo verbonden.

Bij het weglopen naar de auto werden we begeleid door de kudde van Federico, naast en achter ons. Zij zorgen ervoor dat elk paard als een puzzelstuk in mijn hart past.

Hoe zwaar ook, elke keer weer…