Pepe | 5 oktober 2025

Vastgebonden aan een hek, gedumpt. Wat was jij welkom. Vele jaren later heb je jouw vaste plek veroverd in het natuurpark in de kudde van Unique. Je werd beschermd door iedereen. Dit was echt jouw leven.
Totdat het eergisteren totaal niet goed ging. Direct moest je naar onze eigen kliniek. Infuus, medicijnen en waken. Tumoren in je longen. Vandaag ging je snel achteruit, lieve Pepe. Op stal staan, is nooit jouw ding geweest. Leven in alle vrijheid, samen met jouw vrienden.
Ik liet jou beslissen, een beslissing die je aannam. Een laatste reis, waar wil je naar toe mannetje? Je nam mij met je mee.
Met dikke tranen liep ik naast je, je sloeg overduidelijk rechtsaf, richting het natuurpark.
Ohhhhh lieverd, hoe dan… Je bent zo zwak. Vol overgave, niemand hield jou tegen. De heuvels hielpen we jou omhoog. De zon begon samen met jou haar kracht te verliezen. Zij verdween achter de bergen, ons achterlatend in een oranje gouden gloed. De koniks gaven nog een laatste vrijheids-galop weg.
Zij aan zij, jouw laatste overtuigende reis. Aangekomen in het park was er, alsof het zo afgesproken was, een zilverkleurig licht. De maan liet jouw de weg naar je kudde zien, alsof je nog alles in je op wilde nemen, hoe zij samen eten en verder zouden leven zonder jou. Nog een laatste blik wierp jij op iedereen. Zo mooi hoe zij jou allemaal nog kwamen besnuffelen en zich jouw nog een keer in hun midden opnamen. Onze tranen bleven maar komen. Wat is paardenvriendschap toch bijzonder mooi.
Lieve Pepe, jij bepaalde tot aan het einde. In heel veel liefde ben jij heen gegaan. Dank je wel Pep. Jij hebt mij vandaag weer zo iets moois laten zien. Hoe zwak je ook was jij koos jouw eigen eindbestemming.
Weet dat we jou gaan missen.
Hou van jou lieve kleine Pep, 32 jaar.
Pepe is niet meer. Tot ooit, kleine dappere jongen.

Laura